In april worden we bij Topaze gebeld door een moeder; “Ik wil jullie zo graag vertellen dat het sinds we hulp hebben gehad, de goede kant op is gegaan en dat mijn zoon nu VWO advies heeft gekregen.”In 2017 schrijft zij de blog; ‘Alles voor mijn kind,………echt alles, maar het doet zo’n pijn! Een aangrijpend […]

In april worden we bij Topaze gebeld door een moeder; “Ik wil jullie zo graag vertellen dat het sinds we hulp hebben gehad, de goede kant op is gegaan en dat mijn zoon nu VWO advies heeft gekregen.”In 2017 schrijft zij de blog; ‘Alles voor mijn kind,………echt alles, maar het doet zo’n pijn! Een aangrijpend verhaal.

Haar verhaal;
Mijn zoon liet vorig jaar volop gedragsproblemen zien op school en mijn ex en ik konden het totaal niet eens worden over de opvoeding. Door de gesprekken die we hebben gehad wist ik dat het het voor mijn zoon beter was als hij bij zijn vader ging wonen zodat hij bij zijn vriendjes in de buurt kon wonen en naar de voetbal kon gaan. Het was de moeilijkste beslissing in mijn leven. Ik had, als moeder, minder pijn gehad als ik de strijd had doorgevoerd met mijn ex zodat mijn zoon bij mij kon blijven wonen. Mijn zoon was daar echter absoluut niet beter van geworden. Dus ik heb heel hard moeten werken! Vanaf het moment dat mijn ex en ik de omgangsregeling hebben aangepast ging het beter met onze zoon. Zijn gedrag op school werd beter, hij zat beter in zijn vel, hij bloeide weer en zijn schoolprestaties ging met sprongen vooruit. En nu was daar ineens in april het VWO advies. Wie had dit een half jaar geleden kunnen denken toen hij van school geschorst.
Mijn zoon en ik hebben nu een super goed contact. Eén keer in de twee weken is hij bij mij maar ook tussendoor belt hij en appen we met elkaar. En deze zomer zijn we samen een paar dagen op vakantie geweest in de Ardennen. Mijn ex en ik zijn flexibel als het gaat om het wisselen of ruilen van een afspraak en hij voelt daardoor dat hij niet hoeft te kiezen tussen zijn ouders. Ik kan dan ook wel zeggen dat de missie is geslaagd.
Het heeft mij veel verdriet en energie gekost en nog is het af en toe heel moeilijk. Ik zie dat hij groeit (letterlijk en figuurlijk) maar ik mis ook veel van mijn kind omdat mijn kind niet volledig bij mij woont. Daar moet ik als moeder mee leren omgaan. Ik denk dan vaak terug aan mijn eigen opvoeding met gescheiden ouders waarin ik altijd het gevoel kreeg dat ik het nooit goed deed; “je bent altijd bij je vader” kreeg ik te horen van mijn moeder als ik naar mijn vader ging en andersom kreeg ik dat te horen als ik naar mijn moeder ging.
Ik heb moeten leren loslaten. Loslaten dat mijn ex echt anders opvoedt dan ik en dat hij andere keuzes maakt waar ik niet achter kan staan. En leren loslaten dat mijn kind niet altijd mij bij woont en dat ik daardoor ook veel mis. Maar wat ik er voor terug heb gekregen is een zoon die super goed in zijn vel zit, een goede band met mij heeft en zijn verhalen deelt. Hij is op dit moment 11 jaar en vorige week zei hij tegen mij; ”Oh mam, ik ben nu zo gelukkig. Ik kan bij jullie allebei zijn””.