Ik ben Laniky en heb vorig jaar aan het PEL project deelgenomen. Waarom? Er kwam een moment waarop ik besefte dat ik een goede toekomst wilde maar dat dat alleen, zonder hulp, niet ging lukken.

Ik wilde een goede toekomst maar alleen ging dat niet lukken

Ik ben Laniky en ik heb vorig jaar aan het PEL Project van Topaze deelgenomen. Waarom?

Ik woonde niet bij mijn ouders maar op kamertraining bij een andere organisatie maar dat ging niet zo goed. Ik ging niet veel naar school, spijbelde veel en dronk best veel alcohol.

Op kamertraining kun je lang je problemen verbergen want als je in de gesprekken niet vertelt wat er speelt dan komt dat ook niet snel naar boven. Wat je niet vertelt wordt ook niet gezien of gehoord omdat er niet altijd begeleiding is. En aangezien ik geen prater was kwamen mijn problemen niet echt aan de orde.

Er kwam een moment waarop ik besefte dat ik een goede toekomst wilde maar dat dat alleen niet ging lukken. Toen kwam mijn stiefmoeder met het idee om het PEL project te gaan doen. Ik ben toen op de site gaan lezen wat PEL was en heb er uiteindelijk zelf voor gekozen om dit te gaan doen. Dat ik het zelf ook wilde betekent niet dat ik er zin in had maar ik wilde wel een betere toekomst.

In het begin vond ik het project erg zwaar, vooral emotioneel. Ik miste mijn familie en vrienden, vond het ritme krijgen moeilijk en vond het werken met dieren leuk maar ook onwennig en soms lastig. Gelukkig kwam ik bij een hele lieve familie terecht die veel begrip hadden. En nog belangrijker; ik sprak in de eerste fase een andere jongere die het project bij hun ook had gedaan en succesvol had afgerond. Nadat gesprek ging er echt een knop om bij mij. Ik dacht; “als het hem heeft geholpen zal het mij ook wel helpen”.

Bij PEL leer je echt jezelf kennen omdat je op jezelf bent aangewezen. Ik was altijd iemand die snel dacht dat ik iets niet kon als ik het nog nooit had gedaan. Op de boerderij moest ik allemaal nieuwe dingen doen en ging ik ervaren dan ik meer kon dat ik dacht. Dus door het zelf te ervaren ga je echt geloven dat het anders kan. Ik ben nu ook veel meer een doorzetter geworden en dat heb ik op de boerderij geleerd.

Door de rust op de boerderij ging ik ook nadenken over de dingen die ik had meegemaakt. En als je gaat nadenken kun je ze ook gaan verwerken. Toen ik nog op kamertraining zat vluchtte ik altijd naar vrienden en dronk ik veel om mijn problemen te vergeten. Doordat ik er op de boerderij wel meer over na ging denken merkte ik ook dat ik de dingen wilde verwerken. Mijn begeleider van Topaze stelde voor om daarvoor begeleiding te zoeken en toen heb ik ondersteuning gehad van een psycholoog. Ik denk dat ik daardoor nu ook mijn opleiding, MBO-SPW, kan doen. Als ik mijn verleden niet had verwerkt was me dat nooit gelukt.

Door dit alles ben ik een stuk opener geworden en praat ik makkelijker over de dingen die mij bezighouden. Daarom wil ik ook deze blog schrijven. Ik hoop dat andere jongeren zichzelf een stuk herkennen in mij en gaan geloven dat ze met de juiste hulp veel van zichzelf kunnen leren. Voor mij is het PEL project van Topaze een goede keuze geweest. Ik doe nu de SPW opleiding en hoop later met mijn opleiding en ervaring andere jongeren te kunnen helpen.