Heel pijnlijk en moeilijk maar mijn kind woont niet meer bij mij maar bij zijn vader. Waarom? Omdat dat op dit moment beter is voor hem. Hoe moeilijk dat ook is voor mij als moeder.

Alles voor mijn kind,………echt alles, maar het doet zo’n pijn!

Mijn ex en ik zijn 7 jaar geleden gescheiden en onze zoon is inmiddels 10 jaar. Wij zijn naar Topaze verwezen omdat onze zoon gedragsproblemen liet zien en op school en mijn ex-partner en ik niet op 1 lijn kwamen omtrent afspraken rondom de opvoeding. Onze zoon had last van de scheiding en last van het feit dat wij niet op één lijn kwamen. Onbedoeld hebben wij hem belast met die dingen bij ons als ouders, als ex-partners,  hoorde. Dat zie ik nu wel in. De verschillen in opvoeding waren groot en in het begin van de scheiding konden wij elkaar wel schieten. Het co-ouderschap kregen we wel geregeld en die afspraak liep ook wel maar we waren het totaal niet eens over de opvoeding. Natuurlijk kreeg onze zoon last van de situatie. Op school ging hij zich misdragen; grote mond, niet luisteren, uitdagen, brutaal, zijn eigen gang gaan etc. Door het CJG zijn wij aangemeld bij Topaze. Bij de start van de hulpverlening werd duidelijk dat wij als partners wel konden communiceren maar dat we het niet eens konden worden. Mediation was volgens Topaze niet nodig en dat hebben we inderdaad niet nodig gehad.

 

 

En toen heb ik de moeilijkste beslissing moeten nemen die ik ooit in mijn leven zal moeten maken”.

 

In de gesprekken die Topaze met ons als ouders en met onze zoon voerde werd pijnlijk duidelijk dat onze zoon last had van de regeling van het co-ouderschap. Door deze regeling kon hij namelijk niet altijd bij de voetbaltraining zijn, werd hij niet altijd opgesteld op zaterdag terwijl voetballen zijn lust en zijn leven is. Hij was niet blij met de regeling die wij als ouders hadden bedacht. Terwijl we deze gesprekken voerde werd onze zoon van school geschorst door zijn gedrag en het werd hierdoor nog duidelijker dat wij als ouders aan zet waren.
En toen heb ik de moeilijkste beslissing moeten nemen die ik ooit in mijn leven zal moeten maken. We hebben de omgangsregeling aangepast. Onze zoon woont nu bij zijn vader zodat hij in de woonplaats woont bij zijn vriendjes, bij de voetbal en dicht bij opa en oma. En 1 keer in de 2 weken is hij een weekend bij mij. Hij woont dus niet meer bij mij. En dat doet zo’n pijn. Ik ben in 2 weken tijd al 4 kilo afgevallen. Maar het gaat om hem! Ik moet leren nu omgaan met het feit dat dit een consequentie is van de scheiding.
Ik zie dat het onze zoon goed doet. Hij voelt rust en het gaat meteen beter op school. En weet je wat……..onze band begint zelfs nu al beter te worden. Door de rust, doordat hij zich beter in zijn vel voelt, belt hij me vaker en bespreken we meer. En mijn ex gaat flexibel om met de omgangsregeling. Onze zoon wilde graag in een weekend komen dat hij eigenlijk bij zijn vader was en dat vond hij prima. Onze zoon ervaart ruimte omdat wij het nu anders doen als ouders.

 

Ik had, als moeder,  minder pijn gehad als ik de strijd had doorgevoerd maar wat bereik ik met die strijd? Het gaat er niet om wat je wil als moeder of als vader, het gaat niet om de verschillen want die verschillen zijn er en zullen blijven. Het gaat om wat goed is voor ons kind!

 

Zijn slaapkamer deur stond vroeger altijd open maar nu is die altijd dicht. Het zien van het lege bed doet zeer, heel zeer”.